Mutual Obsessions

รินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงอ่อนยามเช้าที่ลอดผ่านม่านบางเข้ามาในห้องนอนของคอนโด แสงจางนั้นทอดคลุมบรรยากาศรอบตัวอย่างเงียบสงบ ขณะที่นาฬิกาข้างเตียงบอกเวลาเช้าตรู่ เธอพลิกตัวก่อนยันกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังยังคงเก็บไออุ่นจากผ้าห่มเอาไว้ ความง่วงหนักอึ้งยังเกาะอยู่ตามเปลือกตา ก่อนจะลากร่างตัวเองเข้าไปอาบน้ำอย่างเชื่องช้า

สายน้ำอุ่นไหลผ่านหัวไหล่บาง ไล้ลงตามผิวกายพร้อมชะล้างความง่วงงุนให้ค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว รินจึงแต่งหน้าเพียงบางเบา ก่อนหยิบกระโปรงสูทสีเทามาจับคู่กับเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดเรียบร้อย แล้วสวมรองเท้าส้นเตี้ยเป็นอย่างสุดท้าย

ก่อนออกจากห้อง เธอหันกลับไปมองเงาสะท้อนในกระจกอีกครั้ง ผมบ๊อบสั้นสีน้ำตาลเข้มถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย รับกับใบหน้าที่ดูเป็นมืออาชีพดังเช่นทุกวัน

ที่ออฟฟิศ บอสเดินตรงเข้ามาหยุดข้างโต๊ะของรินพร้อมแฟ้มบาง ๆ ในมือ ท่ามกลางบรรยากาศการทำงานยามเช้าที่ดำเนินไปตามจังหวะคุ้นเคย ก่อนรอยยิ้มสั้น ๆ จะปรากฏขึ้นใต้แว่นกรอบบาง

[บอส] "ริน โปรเจกต์ล่าสุดเดินดีมาก ลูกค้าพอใจ"

เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบตามปกติ

[บอส] "วันนี้ดูแลงานประสานอีเวนต์ตามปกติ แล้วเตรียมรับพาร์ทเนอร์ใหม่ที่จะเข้ามาด้วยนะ ดูแลฝั่งนั้นให้เรียบร้อย"

รินพยักหน้ารับอย่างเรียบร้อย

[ริน] "ค่ะ บอส"

เสียงของเธอยังคงนุ่มนวลดังเช่นเคย จากนั้นงานตลอดช่วงเช้าก็ดำเนินไปตามจังหวะปกติ กระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง รินจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาพี่ด้วยความเคยชิน

[ริน] "พี่คะ"

เธอเรียกเบา ๆ ริมฝีปากคลี่ยิ้มขึ้นทั้งที่อีกฝ่ายไม่มีทางมองเห็น

สายอีกฝั่งรับอย่างรวดเร็ว ก่อนเสียงทุ้มอบอุ่นจะดังลอดออกมา

[พี่] "ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ กำลังนั่งทำงานอยู่คอนโดพี่เอง"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังอยู่ในลำคอของเขา ก่อนจะเอ่ยต่อ

[พี่] "มื้อเย็นเป็นไงบ้าง ศุกร์นี้พี่จะไปค้างนะ หุงอะไรดี"

รินตอบพลางใช้นิ้วเล่นกับสายชาร์จบนโต๊ะอย่างเรื่อยเปื่อย

[ริน] "อะไรก็ได้ค่ะ รินอยากกินข้าวกับพี่"

เธอเว้นไปเล็กน้อยก่อนย้ำ

[ริน] "สัญญาแล้วนะ"

[พี่] "สัญญา"

เขาย้ำด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน

[พี่] "ทำงานเสร็จค่อยคุยกันยาว ๆ"

สายตัดลงแล้ว รินยังคงนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบรอบตัวกลับคืนมา ขณะที่ความอบอุ่นสายหนึ่งค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นกลางหัวใจอย่างเป็นธรรมชาติ ชีวิตคู่ของพวกเธอ หากมองจากภายนอกก็คงเรียบง่ายเพียงเท่านี้ พี่จะมาค้างด้วยเฉพาะช่วงสุดสัปดาห์ ส่วนวันธรรมดาต่างคนต่างอยู่คอนโดของตัวเองเพราะภาระงาน ทว่าทั้งคู่ยังโทรหากันอยู่เสมอ ไม่เคยปล่อยให้ระยะห่างในแต่ละวันกลายเป็นความห่างเหิน

รินเผลอย้อนนึกถึงสมัยเรียนปีสอง ตอนที่ได้พบกับพี่ซึ่งขณะนั้นเรียนอยู่ปีสี่ เขาเป็นคนใจเย็น คอยดูแลเธออย่างเงียบ ๆ ไม่เคยเร่งรัดหรือกดดัน จนท้ายที่สุดความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ค่อย ๆ เติบโตขึ้นและคบหากันอย่างเปิดเผย หลังเรียนจบ แม้จะแยกกันอยู่คนละที่ แต่ทุกเย็นวันศุกร์เขายังคงมาหา หุงข้าวด้วยกัน กอดกันดูซีรีส์บนโซฟา และเมื่อถึงเวลาก็เข้านอนโดยมีเธอซุกกายอยู่ในอ้อมกอด ซบอกเขาอย่างที่เคยเป็นมาตลอด

เย็นวันศุกร์ เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นท่ามกลางความสงบภายในห้อง รินแทบจะวิ่งไปเปิดประตูในทันที

พี่ยืนอยู่ด้านนอกพร้อมถุงอาหารสองใบในมือ บนตัวเป็นเสื้อยืดเก่าสีกรมท่าตัวที่เธอจำได้ดี ทันทีที่ประตูเปิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอันคุ้นเคยซึ่งเจือด้วยกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ก็ลอยเข้ามาแตะจมูก รินไม่พูดอะไรในตอนแรก เพียงก้าวเข้าไปโอบกอดเขาแน่น รับรู้ถึงแผ่นหลังแข็งแรงใต้ฝ่ามือ ก่อนมือใหญ่ของเขาจะเลื่อนมาโอบเอวเธอตอบอย่างคุ้นเคย

[ริน] "พี่มาแล้ว"

เธอพึมพำเสียงเบาอยู่กับอกของเขา

[พี่] "อืม"

พี่ยิ้ม ก่อนก้มลงสูดกลิ่นเส้นผมของเธอเบา ๆ

[พี่] "หิวมั้ยจ๊ะ"

จากนั้นทั้งคู่จึงเดินเข้าไปนั่งด้วยกันบนโซฟา เปิดข้าวกล่องที่ซื้อมาออกวาง กลิ่นหอมร้อน ๆ ของกะเพราและไข่เจียวค่อย ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้อง รินนั่งพิงไหล่พี่อย่างสบายใจ กินไปพลางพูดคุยถึงเรื่องราวระหว่างวันที่ต่างคนต่างไม่ได้อยู่ด้วยกัน

[ริน] "บอสชมโปรเจกต์เมื่อวาน แล้วก็บอกว่าจะมีพาร์ทเนอร์ใหม่เข้ามา ให้รินดูแลฝั่งนั้นด้วย"

พี่พยักหน้ารับ พลางกินข้าวต่ออย่างเชื่องช้า ท่าทีของเขายังคงผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติเช่นทุกครั้ง

[พี่] "เหนื่อยมั้ย ดูแลหลายอย่าง"

[ริน] "นิดหน่อยค่ะ"

รินตอบพลางวางมือไว้บนต้นขาของเขาอย่างคุ้นเคย

[ริน] "แต่โอเค"

มือของพี่เลื่อนมาลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้าบาง ปลายนิ้ววนช้า ๆ อยู่บริเวณสะบัก สัมผัสอ่อนโยนนั้นดำเนินไปอย่างไม่รีบร้อน ท่ามกลางบรรยากาศสงบภายในห้อง

[พี่] "งั้นศุกร์นี้พักผ่อนเยอะ ๆ นะ"

น้ำเสียงของเขายังคงนุ่มนวลเหมือนเดิม รินขยับกายพิงอกอุ่นแน่นขึ้นอีกนิด ความรู้สึกปลอดภัยและความสุขเรียบง่ายของคู่รักทั่วไปค่อย ๆ โอบล้อมเธอเอาไว้ ไม่มีสิ่งใดซับซ้อน มีเพียงกลิ่นกายอันคุ้นเคยของเขา ความอบอุ่นที่แนบชิดอยู่ข้างกัน และจังหวะลมหายใจของคนสองคนที่ค่อย ๆ สอดประสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ

หลังจากเก็บจานเรียบร้อย ทั้งคู่กลับมานั่งดูซีรีส์ด้วยกันเงียบ ๆ บนโซฟา รินซบอยู่กับอกของพี่ มีผ้าห่มคลุมอยู่เหนือเรียวขา ขณะที่เขาก้มลงจูบเส้นผมของเธอเป็นระยะ บางครั้งก็พูดคุยถึงเรื่องเก่า ๆ สมัยเรียน บางครั้งวกกลับมายังเรื่องงาน เสียงหัวเราะแผ่วเบาจึงดังขึ้นเป็นครั้งคราว แทรกอยู่ระหว่างเสียงจากซีรีส์ที่ดำเนินต่อไปในห้อง

พี่ไม่ได้เร่งรัดสิ่งใด เพียงโอบรินเอาไว้อย่างนั้น ปลายนิ้วลูบไล้ต้นแขนของเธอไปมาอย่างแผ่วเบา จนสัมผัสนั้นเรียกให้ขนอ่อนบนผิวลุกขึ้นบาง ๆ

[พี่] "ริน"

เขาเรียกเธอเบา ๆ

[พี่] "นอนได้แล้วนะ"

เธอพยักหน้า ก่อนลุกขึ้นจูงมือเขาเข้าไปในห้องนอน เมื่อแสงไฟดับลง ความมืดก็เข้าปกคลุมพื้นที่เงียบสงบ เหลือเพียงแสงจากเมืองด้านนอกหน้าต่างที่ลอดผ่านเข้ามา ทอดเป็นริ้วเลือนรางอยู่บนผ้าม่าน

รินนอนตะแคงโดยมีแผ่นหลังแนบอยู่กับอกอุ่น ๆ ของพี่ ผ้าห่มบางคลุมขึ้นมาถึงอก ขณะที่มือของเขาโอบวางอยู่เหนือหน้าท้องเธออย่างแผ่วเบา ไม่ได้เลื่อนต่ำลงไปหรือเร่งเร้าสิ่งใด คืนนี้ไม่มีความร้อนแรง มีเพียงริมฝีปากที่แตะจูบตรงต้นคออย่างอ่อนโยน ก่อนเสียงกระซิบจะดังขึ้นชิดใกล้ท่ามกลางความมืด

[พี่] "ฝันดีจ๊ะ"

รินยิ้มอยู่ในความมืด ความง่วงทำให้น้ำเสียงที่ตอบกลับไปพร่าแผ่วเล็กน้อย

[ริน] "ฝันดีค่ะพี่"

ลมหายใจของคนทั้งคู่ค่อย ๆ เคลื่อนไปพร้อมกันอย่างเชื่องช้า รินหลับตาลงพร้อมรอยยิ้มบางที่ยังค้างอยู่ตรงมุมปาก โดยไม่รู้เลยว่าความปรารถนาซึ่งเก็บกดมาเนิ่นนานกำลังจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นในอีกไม่ช้า เพราะในเวลานี้ ความสุขเรียบง่ายที่มีอยู่ตรงหน้ายังคงสมบูรณ์เสียจนแทบมองไม่เห็นรอยร้าวใดซ่อนอยู่

กลางดึก รินขยับตัวเล็กน้อยภายในอ้อมแขน ความอบอุ่นยังคงโอบล้อมอยู่รอบกาย มือของพี่ยังคงวางอยู่ตรงตำแหน่งเดิม หนักแน่นพอให้เธอรับรู้ได้แม้อยู่กึ่งกลางระหว่างหลับและตื่นว่าเขายังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้หายไปไหน

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นสบู่อ่อน ๆ เจือกับกลิ่นผิวกายอันคุ้นเคยของเขาลอยแตะจมูก ก่อนรินจะนอนนิ่งลงอีกครั้ง ภาพของวันทำงานผ่านเข้ามาในห้วงความคิดอย่างเลือนราง รวมถึงเสียงของบอสที่เอ่ยถึงพาร์ทเนอร์คนใหม่ ทว่ามันก็เพียงลอยผ่านไปโดยที่เธอไม่ได้ใส่ใจนัก เป็นเพียงเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่งของงาน เป็นเส้นทางที่ทอดอยู่เบื้องหน้าโดยยังไม่มีสิ่งใดบ่งบอกถึงความเปลี่ยนแปลง

พี่ขยับตัวในห้วงหลับ ริมฝีปากแตะลงบนหัวไหล่ของเธออีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว รินจึงยิ้มบาง ๆ ทั้งที่เปลือกตายังคงปิดสนิท

ชีวิตคู่เช่นนี้ดีพอแล้ว ดีเสียจนเธออยากให้มันคงอยู่เช่นนี้ไปอีกนานแสนนาน เพียงกอดกันอยู่บนเตียงในคอนโดของเธอ ฟังเสียงลมหายใจของกันและกันสอดประสานอยู่ท่ามกลางความเงียบ แล้วเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันเสาร์ ก็ยังได้พบว่าเขาอยู่ข้างกายเหมือนเดิม

ไกลออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟของเมืองกะพริบพราวอยู่ในราตรี ผ้าม่านไหวแผ่วตามกระแสเย็นจากเครื่องปรับอากาศ รินค่อย ๆ ผล็อยหลับลึกลงไปท่ามกลางความอบอุ่นนั้น โดยยังไม่ทันล่วงรู้เลยว่า ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทุกสิ่งที่เธอคุ้นเคยกำลังจะเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบเชียบ