Mutual Obsessions

p>รินลืมตาขึ้นช้า ๆ ท่ามกลางแสงอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านม่านบางในห้องนอนคอนโดของตัวเอง นาฬิกาข้างเตียงบอกเวลาเช้าตรู่ เธอพลิกตัวนั่งขึ้น แผ่นหลังยังอุ่นจากผ้าห่ม แล้วลากตัวเองไปอาบน้ำ น้ำอุ่นไหลผ่านไหล่บาง ๆ ชะล้างความง่วงให้จางลง เธอแต่งหน้าเบา ๆ แล้วหยิบกระโปรงสูทสีเทา paired กับเสื้อเชิ้ตขาวเรียบร้อย สวมรองเท้าส้นเตี้ยก่อนจะหันไปมองกระจกครั้งสุดท้าย ผมบ๊อบสั้นสีน้ำตาลเข้มจัดเรียบร้อย ใบหน้าดูเป็นมืออาชีพตามปกติ

ที่ออฟฟิศ บอสเดินเข้ามาหาโต๊ะของเธอพร้อมแฟ้มบาง ๆ “ริน โปรเจกต์ล่าสุดเดินดีมาก ลูกค้าพอใจ” เขายิ้มสั้น ๆ ใต้แว่นกรอบบาง “วันนี้ดูแลงานประสานอีเวนต์ตามปกติ แล้วเตรียมรับพาร์ทเนอร์ใหม่ที่จะเข้ามาด้วยนะ ดูแลฝั่งนั้นให้เรียบร้อย”

รินพยักหน้า “ค่ะ บอส” เสียงเธอนุ่มนวลตามเคย งานดำเนินไปตามจังหวะปกติ จนถึงพักเที่ยง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดหาพี่

“พี่คะ” เธอพูดเบา ๆ ยิ้มทั้งที่ไม่มีใครเห็น

สายอีกฝั่งรับเร็ว เสียงทุ้มอบอุ่น “ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ กำลังนั่งทำงานอยู่คอนโดพี่เอง” พี่หัวเราะในลำคอเบา ๆ “มื้อเย็นเป็นไงบ้าง ศุกร์นี้พี่จะไปค้างนะ หุงอะไรดี”

“อะไรก็ได้ค่ะ รินอยากกินข้าวกับพี่” รินตอบ นิ้วเล่นกับสายชาร์จบนโต๊ะ “สัญญาแล้วนะ”

“สัญญา” เขาย้ำเสียงนุ่ม “ทำงานเสร็จค่อยคุยกันยาว ๆ”

สายตัดลง รินนั่งนิ่งครู่หนึ่ง หัวใจอุ่นขึ้นเอง ชีวิตคู่มองจากภายนอกเรียบง่ายขนาดนี้ พี่มาค้างเฉพาะวีคเอนด์ วันธรรมดาแยกคอนโดเพราะงาน แต่โทรหากันเสมอ เธอย้อนนึกถึงสมัยเรียนปีสอง ที่เจอพี่ตอนเขาอยู่ปีสี่ เขาใจเย็น ดูแลเธอเงียบ ๆ ไม่เร่ง ไม่กด จนทั้งคู่คบกันเปิดเผย หลังเรียนจบต่างแยกกันอยู่ แต่ทุกศุกร์เขายังมาหุงข้าว กอดกันดูซีรีส์ นอนกอดซบอกเหมือนเดิม

เย็นวันศุกร์ เสียงกริ่งดังขึ้น รินวิ่งไปเปิดประตูทันที พี่ยืนอยู่นอกนั้น ถือถุงอาหารสองใบ สวมเสื้อยืดเก่าสีกรมท่าที่เธอจำได้ดี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายของเขาผสมเหงื่อเบา ๆ ลอยเข้ามา รินโอบกอดเขาแน่นโดยไม่พูดอะไรก่อน แผ่นหลังเขาแข็งแรง มือใหญ่ ๆ โอบเอวเธอตอบ

“พีมาแล้ว” เธอพึมพำกับอกเขา

“อืม” พี่ยิ้ม ก้มลงดมผมเธอเบา ๆ “หิวมั้ยจ๊ะ”

ทั้งคู่เดินเข้าไปนั่งบนโซฟา กางข้าวกล่องออก กลิ่นกระเพราและไข่เจียวลอยเต็มห้อง รินนั่งพิงไหล่พี่ กินไปคุยไป “บอสชมโปรเจกต์เมื่อวาน แล้วก็บอกว่าจะมีพาร์ทเนอร์ใหม่เข้ามา ให้รินดูแลฝั่งนั้นด้วย”

พี่พยักหน้า กินข้าวช้า ๆ “เหนื่อยมั้ย ดูแลหลายอย่าง”

“นิดหน่อยค่ะ” รินตอบ มือวางบนต้นขาเขา “แต่โอเค”

มือพี่เลื่อนมาลูบหลังเธอเบา ๆ ผ่านเสื้อบาง นิ้ววนช้า ๆ ตรงสะบัก “งั้นศุกร์นี้พักผ่อนเยอะ ๆ นะ” เสียงเขานุ่มเหมือนเดิม รินพิงอกอุ่น ๆ แน่นขึ้น รู้สึกปลอดภัยและมีความสุขแบบคู่รักปกติทั่วไป ไม่มีอะไรซับซ้อน แค่กลิ่นตัวเขา แค่จังหวะหายใจที่สอดกัน

หลังเก็บจาน ทั้งคู่นั่งดูซีรีส์เงียบ ๆ บนโซฟา รินซบอกพี่ ผ้าห่มคลุมขา เขาจูบผมเธอเป็นระยะ คุยเรื่องเก่า ๆ สมัยเรียนบ้าง เรื่องงานบ้าง เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังเป็นครั้งคราว พี่ไม่ได้เร่งอะไร แค่โอบเธอไว้ ปลายนิ้วลูบต้นแขนไปมาจนขนลุกบาง ๆ

“ริน” เขาเรียกเบา ๆ “นอนได้แล้วนะ”

เธอพยักหน้า ลุกขึ้นจูงมือเขาเข้าห้องนอน ไฟดับลง เหลือเพียงแสงเมืองนอกหน้าต่างที่ส่องริ้วบนผ้าม่าน รินนอนแนบแผ่นหลังกับอกอุ่น ๆ ของพี่ ผ้าห่มบางคลุมถึงอก มือเขาโอบหน้าท้องเธอไว้เบา ๆ ไม่ขยับต่ำ ไม่เร้าอะไร คืนนี้ยังไม่ถึงขั้นเร่าร้อน เพียงจูบเบา ๆ ตรงต้นคอ แล้วกระซิบ “ฝันดีจ๊ะ”

รินยิ้มในความมืด ตอบเสียงพร่า “ฝันดีค่ะพี่” ลมหายใจของทั้งคู่เคลื่อนไปพร้อมกันอย่างช้า ๆ เธอหลับตาด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย ยังไม่รู้เลยว่าความปรารถนาที่เก็บกดมานานกำลังจะถูกปลุกในอีกไม่ช้า ความสุขเรียบง่ายตรงหน้ายังสมบูรณ์แบบจนแทบไม่มีรอยร้าว

กลางดึก รินขยับตัวเล็กน้อยในอ้อมแขน รู้สึกถึงไออุ่นที่โอบรอบตัว มือพี่ยังวางตรงเดิม แน่นพอให้เธอรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ เธอสูดลมหายใจลึก ๆ ได้กลิ่นผสมของสบู่และผิวเขา แล้วนอนนิ่งต่อไป ภาพวันทำงาน เสียงบอสที่เอ่ยถึงพาร์ทเนอร์ใหม่ ลอยผ่านหัวไปโดยไม่คิดอะไรมาก แค่ปูทางธรรมดาของงาน

พี่ขยับริมฝีปากแตะไหล่เธออีกครั้งโดยไม่รู้ตัว รินยิ้มบาง ๆ แม้หลับตาแน่น ชีวิตคู่นี้ดีพอแล้ว ดีจนเธออยากให้อยู่แบบนี้ไปนาน ๆ กอดกันบนเตียงคอนโดตัวเอง ฟังเสียงลมหายใจสอดประสาน แล้วตื่นมาเจอเขาในเช้าวันเสาร์

แสงไฟเมืองกระพริบไกล ๆ ผ้าม่านสะบัดเบาตามลมแอร์ รินผล็อยหลับไปในความอบอุ่นนั้น โดยยังไม่ทันรู้ว่าอีกไม่กี่วันข้างหน้าทุกอย่างจะเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเงียบเชียบ